KATAJEW Iwan I w a n o w i c z, ur. 14 (27) V 1902 Moskwa, 19 VIII 1937 rozstrzelany, prozaik. W 1923 został członkiem WAPP, w 1926 związał się z ugrupowaniem Pieriewał. W 1934 wszedł w skład zarządu Związku Pisarzy Radzieckich ZSRR. Aresztowany na fali stalinowskich represji w 1937, zrehabilitowany w 1955. Początkowo uprawiał dziennikarstwo. Jako prozaik debiutował w 1928 zb. nowel Serce (Sierdce), skrytykowanym za nadmierny humanitaryzm autora i przejawy litości wobec wroga klasowego. Ogłoszone w 1930 opowiadanie Mleko (Mołoko), podejmujące temat kolektywizacji, uznano za wystąpienie w obronie tzw. kułaków. Krytycznie oceniono też opowiadanie Szosa Leningradzka (Leningradskoje szosse, 1933), ukazujące trudny proces kształtowania się nowej świadomości społecznej. Nie znalazły aprobaty nowele Poeta (Poet, 1928), Żona i inne opowiadania (Żena, 1927) i in., a ostatni utwór K Pod czistymi zwiozdami (1936, Pod czystymi gwiazdami) ukazał się dopiero w 1956. Całą tę prozę, poświęconą istotnym problemom współczesności, cechuje bogactwo realiów, wnikliwość obserwacji psychologicznej oraz ciekawa forma narracji opartej na tradycji "skazu". E.K.-K.
