KATIENIN Paweł Aleksandr owić z, ur. 11 (22) XII 1792 Szajewo (gub. kostromska), zm. 23 V (4 VI) 1853 Szajewo, poeta, dramaturg. Oficer, uczestnik wojny z Napoleonem. Związany z ruchem dekabrystów, w 1822 deportowany z Petersburga Zadebiutował w 1810. Wczesne liryki K. - elegie i romanse - mieszczą się w antykaramzinowskim nurcie poezji rosyjskiej. Do literatury wszedł przede wszystkim jako autor ballad. Ballady z lat 1814-16: Natasza (Natasza), Piewiec (Pieśniarz), Ubijca (Morderca), Leszyj (Diabeł leśny), Olga (Olga) byty nową, opozycyjną wobec W. Żukowskiego, propozycją w rozwoju gatunku. Wiązały się ściśle z dyskusją wokół narodowości i ludowości oraz języka literatury roś. Z wersologicznego punktu widzenia interesujący był utwór historyczny Mstisław Mstisławicz (1820, Mścisław Mścisławowicz). Ku odległej przeszłości zwracał się K. w baśni wierszem Kniażna Miłusza (1834, Księżna Miłusza). Temat współczesny podjął natomiast w obszernej opowieści Inwalid Gońew (1836, Inwalida Goriew). K. był także pisarzem dramatycznym: tragedia Andromacha (1827, Andromacha), Pir loanna Biezziemielnogo (1832, Uczta Jana bez Ziemi). Tłumaczył sztuki P. Corneille'a, J. Racine'a. W 1830 opubl. cykl prac teoretycznych i krytycznych Razmyszlenija i razbory (Rozważania i analizy).
