KAZAKIEWICZ E m m a n u i ł G i e n r i c h o w i c z, ur 11 (24) II 1913 Kriemieńczug (gub. połtawska), zm. 22 IX 1962 Moskwa, prozaik. Był przewodniczącym kołchozu, dziennikarzem, dyrektorem teatru. Zaczął publikować w 1932, początkowo w języku jidisz. W czasie II wojny światowej walczył na froncie, m.in. w zwiadzie; w późniejszych latach wykorzystał doświadczenia wojenne w swoich utworach. Szeroko znane są dwa pierwsze: opowieści Gwiazda (Zwiezda, 1947) i Dwaj w stepie (Dwoje w stiepi, 1948). Akcję pierwszej z nich stanowi drobny wojenny epizod: wyprawa grupy zwiadowców na tyły wroga, uwieńczona sukcesem, ale ostatecznie zakończona śmiercią jej uczestników. Bohaterowie to zwyczajni, niczym nie wyróżniający się ludzie, zdolni wszakże do najwyższych poświęceń w godzinie próby. W sposób lakoniczny, ale niesłychanie sugestywny K. przedstawił w opowieści skrótowo cały mechanizm wojny, w której zwycięstwo zależy od tysięcy drobnych epizodów i tysięcy zwyczajnych, ale zdolnych do bohaterstwa ludzi. Cichym bohaterem jest także młodziutki, niedoświadczony lejtnant Ogarkow z drugiej opowieści. Skazany początkowo na śmierć za niewykonanie przerastającego go zadania, z czasem przełamuje własny strach przed śmiercią, osiągając szczyty bohaterstwa. Opowieści Gwiazda i Dwaj w stepie były prekursorskie w roś. prozie wojennej dzięki ukazaniu świata wewnętrznego, przeżyć szarego żołnierza, jego zachowań, często mających niewiele wspólnego z potocznymi wyobrażeniami o bohaterstwie. Porażką natomiast była zakrojona na epopeję powieść Wiosna nad Odrą (Wiesna na Odierie, 1949), nawiązująca do końcowych miesięcy wojny - zarówno ze względu na tendencję do upraszczania trudnych problemów, jak i koturnową sztuczność postaci. Te same wady ma powieść Dom na placu (Dom na ptoszczadi, 1956), pomyślana jako luźna kontynuacja Wiosny nad Odrą, a traktująca o pierwszym okresie radzieckiej okupacji Niemiec. W opowieści Serce przyjaciela (Sierdce druga, 1953) K. ponownie nawiązał do problematyki psychologicznej, która jest silną stroną jego twórczości. Do tematyki wojennej powrócił w opowiadaniu Pri świetle dnia (1961, W świetle dnia). Duży szacunek zyskała walka K. przeciwko stalinowskim wypaczeniom w literaturze. W 1956 został jednym z autorów i redaktorów zb. Litieratumaja Moskwa (Moskwa Literacka), publikacji, która stawiała sobie za cel odrodzenie lit. rosyjskiej.
