KAZAKOW Jurij P a w ł o w i c z, ur. 8 VIII 1927 Moskwa, zm. 29 XI 1982 Moskwa, prozaik. Z wykształcenia był muzykiem, grał w orkiestrach teatralnych. W 1953 rozpoczął studia w Instytucie Literackim im. M. Gorkiego, ukończył je w 1958, równocześnie zaczął drukować w prasie opowiadania, które potem weszły do tomu Arktur -gonczij pios (1957, Arktur - pies gończy). Szczególna umiejętność obserwacji życia wewnętrznego człowieka, sposób przekazania uroków przyrody, czystość i stylistyczna precyzja języka pozwalają łączyć twórczość K. z pisarstwem I. Turgieniewa, I. Bunina, K. Paustowskiego. Kolejne zb. opowiadań: Mańka (1958, Mańka), Na połustankie (1959, Na przystanku), Po dorogie (1961, Po drodze) wysunęły K. na czoło nowelistyki roś. po II wojnie światowej. "Szczęście i jego istota, cierpienia i ich pokonywanie, moralny dług wobec narodu, miłość, zrozumienie samego siebie" (J. Kazakow) to problemy zajmujące K. i w późniejszych tomach nowelistyki: Gołuboje i zielonoje (1963, Niebieskie i zielone), Dwoje w diekabrie (1966, Dwoje w grudniu), Osień w dubowych lesach (1969, Jesień w dębowych lasach), Wo śnie ty gor'ko płakał (1977, Przez sen gorzko płakałeś), Oleń i roga (1980, Jeleń i rogi). Dominującymi cechami prozy K. jest liryzm, szczególna melodyjność frazy, wrażliwość na zmieniające się pod wpływem przeżyć uczucia bohaterów, wielorako powiązanych z przyrodą. Równocześnie opowiadania K. cechuje silna kontrastowość uwypuklająca sprzeczności moralne opisywanych ludzi, często samotnych, wyizolowanych z głównego nurtu życia. W zb. Dziennik Północy (Siewiernyj dniewnik, 1973) K. pokazał ludzi, którzy w szczególnie surowych i ciężkich warunkach życia zdają egzamin człowieczeństwa.
