KIEDRIN Dmitrij Borisowicz, ur. 4 (17) II 1907 Donbas, zm. 18 IX 1945 Tarasowka pod Moskwą, poeta. W 1922-24 uczęszczał do technikum kolejowego. Debiutował w Dniepropietrowsku (1924) na łamach gazety komsomolskiej "Griaduszczaja Smiena". W 1931 przeniósł się do Moskwy. Od 1934 do 1945 był konsultantem w wydawnictwie "Mołodaja Gwardija" z przerwą (1942-44) spowodowaną odejściem na front. Za życia prawie nieznany. Pierwszy i jedyny tom wierszy Swidietieli (1940, Świadkowie) wydał po dziewięciu latach starań. Pozostałą część spuścizny opublikowano pośmiertnie. Był piewcą przyrody. Jednakże zasadniczym tematem poezji K była historia i jej związek ze współczesnością. Interesowały go zwłaszcza postacie despotycznych władców, którym przeciwstawiał bohaterów ludowych - twórców dobra i piękna. Poeta skłaniał się ku formom epickim (ballada, poemat) wzorowanym na bylinach i legendach. Największą popularność przyniósł mu poemat historyczny Muratorzy (Zodczije, 1938), oparty na motywach legendy o oślepieniu przez cara Iwana Groźnego budowniczych Soboru Pokrow-skiego w Moskwie. W dramacie wierszem Rembrandt (1938, Rembrandt), utworze najbardziej znaczącym, autor podjął problem niezależności twórczej artysty, broniąc jego prawa do indywidualnego widzenia świata. Rembrandt jest jedynym zachowanym dramatem K. Po raz pierwszy wystawiono go w Irkucku (1956), a następnie w Moskwie, gdzie zyskał ogromną popularność. K. wiele tłumaczył z języków narodów ZSRR. Przekładał także A. Mickiewicza. Zginął śmiercią tragiczną, w okolicznościach nasuwających podejrzenie mordu politycznego.
