KIM A n a t o l i j A n d r i e j e w i c z, u r. 15 VI 1939 Siergijewka (Kazachstan), prozaik koreańskiego pochodzenia. Studiował malarstwo w Szkole Sztuk Pięknych w Moskwie. W 1971 ukończył Instytut Literacki im. M. Gorkiego. W 1976 opublikował pierwszy zb. opowiadań Gotuboj ostrów (Błękitna wyspa) Kolejne zb. to: Czetyrie ispowiedi (1978, Cztery spowiedzi), Sołowjinoje echo (1980, Słowicze echo), Wkus tioma na rasswietie (1985, Smak tarniny o świcie). Głównym tematem opowiadań K. są losy jego rodaków na Sachalinie w przeszłości i w czasach współczesnych. Pisze po rosyjsku, ale w jego twórczości wyraźnie widoczna jest więź ze wschodnią kulturą duchową, z jej kanonami filozoficznymi i estetycznymi. Przesłaniem opowieści Lotos (Lotos, 1980) i Pas nefrytowy (Niefritowyj pojas, 1981) jest przezwyciężanie strachu przed śmiercią, m.in. poprzez wiarę w kontynuację życia po śmierci. Próbę stworzenia fantastyczno-mitologicznej wizji rzeczywistości podjął K. w powieści Wiewiórka (Bielka, 1984). Jej bohaterowie mają swoje odpowiedniki w zwierzętach symbolizujących ich prawdziwe charaktery. Ludziom--zwierzętom, będącym nosicielami żywiołów zniszczenia, przeciwstawia się świat ludzi prawdziwych, świat kultury i sztuki. Swoje poszukiwania filozoficzno-historio-zoficzne kontynuuje K. również w epickiej powieści Otiec-les (1989, Ojciec-las) na przykładzie życia trzech generacji rosyjskiej rodziny w XX w.
